امضاي ديجيتال؛ هويت در فضاي مجازي
امضاي ديجيتال يا به عبارتي طرح امضاي ديجيتال طرحي رياضي براي اثبات اعتبار يک پيام يا يک سند ديجيتال است. امضاي ديجيتال در حقيقت اعتباري است که به گيرنده اطمينان ميدهد محتواي ديجيتالي را از گيرنده شناخته شده دريافت کرده است. امضاي ديجيتال معمولا براي پخش نرمافزار، معاملات مالي و اموري که در آنها صحت و اعتبار سند اهميت دارد، به کار ميرود.
امضاي ديجيتال اغلب به عنوان امضاي الکترونيکي با معنا و کاربرد گستردهتري که هر نوع داده الکترونيکي را در بر ميگيرد، به کار برده ميشود و اعتبار آن در حد همان امضاي واقعي است. البته بايد گفت که همه امضاهاي الکترونيکي، صرفا امضاهاي ديجيتال به شمار نميروند. ولي در برخي کشورها از جمله ايالات متحده آمريکا و اعضاي اتحاديه اروپا امضاي ديجيتال، مفهومي قانوني دارد.

لری روزن (Larry Rosen)، پروفسور روان شناسی از دانشگاه ایالت کالیفرنیا پس از 25 سال تحقیق در مورد هم گونگی ها و تفاوت های میان نسل های مختلف به این نتیجه رسیده است که عمده مردمی که در رده سنی خاصی قرار دارند رفتارهای همسانی در مواجهه با فناوری های اطلاعات و ارتباطات از خود نشان می دهند.
